Kimden doğduysa acı onda kalmalı velayeti. Bize ağır geldi ona bakmak ve büyütmek.

Toplumun büyütemediği bir sokak çocuğu oldu o hep. Çoğumuz sevdik aslında onun kirli yüzündeki masum tebessümü. O tebessüme kanıp ne isterse vermeye hazırdık. Yanaklarını temizleyen iki damla gözyaşı akıtırken hiçbirimiz dayanamadık vicdanımızın sesine.

İnsanoğlu çok saldım çayıra Mevla’m kayıra büyüttü onu. Ummadı büyüyünce hırsız olacağını; çalacağını hayatlarından en değer verdikleri ne varsa onu. Şım-ar(sız)-ık, şekeri elinden alınmış, yaygaracı, umursamaz, kim ona bir yudum ekmek verse onun elini ısıran…

Babası belli değil diye hepimiz analık ettik ona. Büyüttük de büyüttük… Sandık ki büyüyünce, eli ekmek tutacak, biz yaşlanınca bakacak bize, hastalanınca bir bardak su verecek.

Yaşıtlarına özenmesin diye harçlık verdik, cüzdanımızdan çalmayı öğrendi. Kazanmayı bilmedi, sömürmeyi öğrendi.

Allah’ına şükretsin diye dua öğrettik, dilenmeyi öğrendi. Tüm iyi niyetlerimizi sömürmeyi…

Benliğimizi kavurup yakacak, içimizde yeşil yaprak bırakmayacak bir ateşi körükler gibi verdik acıya elimizde avucumuzda ne varsa. Oysa belli bir rakımın üzerinden baksaydık görecektik ne kadar nankör ne kadar şefkatten yoksun, hayırsız bir evlat olduğunu.

Kimden doğduysa acı onda kalmalı velayeti. Bize ağır geldi ona bakmak.  Babası kimse varsın çıksın ortaya, çıkarsın anası nüfus kâğıdını. Adı konsun artık acının, soyadı belli olsun. Olsun da bilelim kimden hesap soracağımızı her içimiz yandığında. Faili meçhul kalmasın içimizde işlenen cinayetler…