…Beyazdı başladığında ışık… Bembeyazdı her şey… Gözlerim alışamadı uzunca bir süre bu ışığa; kamaştı. Yavaş yavaş karanlığa alışır gibi alıştı aydınlığa. Ama çok yandı gözlerimin içi; çok acıdı..

Çocukluğumdan beynime kazınmış birkaç hicaz şarkı yankılandı sonra kulağımda. Merdivenler karanlıkta sarmal olmuş parıldıyordu. Benim hicaz yaralarım vardı anlatılması biraz alaturka biraz arabesk kaçan çocukluğumdan gelip gençliğimi ele geçiren… Ve tam orta yerinde kabuk tutmuş bir sen.  Hayatımı riske etmekle geçecek ömrüme tek sebep, tek umut ışığı… Yusuf…

Her şeye rağmen ayakta kalmamın tek sebebi…

Beyazdı başladığında her şey… Midemden beynine doğru yayılan bir sıcaklık içinde tek ferahladığım yerde yeniden buldum beyazı derin karanlığında gözlerinin. Her düştüğümde kaldıracak beni sandığım ellerin, her imdadımı duyacağını sandığım kulakların, her çağırdımda geleceğini sandığım bacakların hep beyazdı…  Ve sadece ödünç aldığımı bilemediğim, sahip olduğumu sandığım yüreğin…

Ne kadar da uzaktı kendim kendime. O kadar yol geldim ki sana varana kadar. Önce kendime varmak gerekti, sonra bir o kadar yol katedip sana… Ben yolu yarılamadan sen başlamışsın oysa gitmeye. Ben yaklaştıkça uzaklaşırken sen yol bitmiyordu. O yolda nice aşıklar şehit olmuştu oysa ben bilmiyordum.

Bir anda söndü ışıklar. Kapandı perdeler. Yol yorgunu gözlerimin ışığı söndü. Yusuf’u kaybettim…  elini sıkı sıkı tutarsam benimle kalır sanmıştım hayali. Oysa gölgelerin elini tutamıyormuşsun. Işık sönünce gölgeler de kaybolup gidiyormuş.

Şimdi gölgelerin uzadığı baharlara yazlara doğrudur ki anlıyorum; kendi gölgeni kovalamak kadar yorucusu yokmuş  ve denildiği gibi bir aşk bir çok aşktan yapılıyormuş…