Sizin hiç masal dinlememiş arkadaşlarınız oldu mu? Siz masal okurken onlar size hayalperest gözüyle baktılar mı hiç? Büyük hayallerinizin yanında  küçük figüranlar oldular mı hiç?

  Peki  ya siz hiç mucizelere inandınız mı ?

 Kimsenin okumadığı kitaplar başucunuzda dururken, siz dünyayı kurtaracağınızı sandınız mı ?

 Ergenlik çağında sizi ‘bir yağmur çok uzaklardan çağırıyor..’ diyerek kendi masalınıza inandırdı diye tutup o hayalin peşine düştünüz mü hiç ?

Göçebe ruhunuzun çingene hayalleri sizi sürükledi mi tanınmadık, bilinmedik kaçışlara ?

 Tam da vazgeçmişken, yerleşik hayatın monoton alışkanlıkları bünyenizi sarmış, hayallerinizin önüne perde çekmişken, ruhunuzun ateşi yeniden alevlendi mi hiç ?

 Yollar…

Nereye gittiği bilinmeyen yolların gizemini hep sevdi ruhum. Gözlerimin sık sık uzaklara dalması uzakları hep özlemesindendi… yaşıtlarım evcilik oynarken benim uçakları izleyip ‘’ anne bak gökyüzünün fermuarını çekiyorlar’’ diye üzülmem boşuna değildi. Nasıl gidecektim şimdi ben o bilinmeyen uzaklara?

 Kuşlara özenen ruhum hiç yerinde durmadı. Çingeneler zamanındaydı o hep. Atının arkasında evi, eşyaları, hüzünleri, sevinçleri, anıları, yaşananları ve yaşanacakları taşıyarak hep bir sonraki macerayı bekleyerek yaşadı o.

 Uyum sağlayamadı ruhum bedenine. Huzursuzluğu bundandı kalbimin. Çırpınışı, serzenişi, ağlayışı hep bundandı.

 Varmak değildi mesele. Yolda olmaktı hep.

 Belki de bu yüzdendi uzun otobüs yolculuklarını sevmem. Ve varıldığında son durağa üzülmem… varmayı değil yolları sevdi ruhum.

 Oralı, buralı değil, dünyalı bile değil evrenliydi ruhum. Ne bir yere ne birisine ait olmayı sevdi; hep kendinin hep kendine ait olmak istedi.

 Oturmadı üzerine zorla oturtulmaya çalışılan kalıplar. Ya büyük geldi ya da çok dar geleneklerin kalıpları. Ne kadar giydirilmeye çalışsa da bir yerde açıldı dikişler. Olmadı…

 Olmadı. Bu ruha buralar uymadı.

 Şimdi sırtında çantası, cebinde kelimeleriyle yeniden yollara düştü çiçekçi kız. Geceleri ateşin etrafında dans eden bedeni şimdi yeniden kendi mantralarını mırıldanıyor.

 Ve işte yollar şimdi bu ruhu kapatıldığı kafesten alıp kendine çağırıyor.

 İlk gençliğinde ruhuna dokunan o şarkıdaki * gibi

                                                          ‘Oysa ki özgürlüğü seçmek / Başka vücutlar sevmek / Bir şehri tam kalbinden, beyninden vurup gitmek var aklımda /

….Bir yağmur çok uzaklardan çağırıyor;

           Gelirsen…

             Severim diyor….’ *

Masallar hiç bitmiyor...